میانه | Middle

در مجموعه «میانه»، جهان بیرون را از دریچه فضایی کوچک و محدود می‌بینم: باغچه. اجزای باغچه، بدنِ فرد و تهدیدهای پیرامونش همگی در میدانی مشترک قرار دارند و هرکدام به شیوه خود مواجهه با جهان بیرون را تجربه می‌کنند.

پرنده و بدن به همان جغرافیا تعلق دارند و در جهان کوچک خود شاهد سوختن باغچه‌اند. گل‌ها نیز، که حاصل رشد و زندگی در باغچه‌اند، میان آتش، خارها و علف‌های هرزِ همان مکان گرفتار شده‌اند.

«میانه» برای من به معنای در میانه میدان بودن است؛ قرار داشتن درون یک وضعیت. جایی که جهان شخصی و جهان بیرونی، زندگی و خشونت، و تجربه فردی و جمعی در فضایی مشترک به هم می‌رسند.