مرجان تبریزی | میان

بیانیه هنری | پاییز ۱۴۰۵

نقاشی برای من تلاشی است برای رهایی از آنچه بر ذهن و روح تحمیل می‌شود؛ فرصتی برای ساختن جهانی که در آن بتوانم آزادانه تجربه کنم، حذف کنم و دوباره بسازم.

در این جهان، انسان‌ها اغلب بی‌چهره‌اند؛ نه برای پنهان شدن، بلکه برای عبور از هویت ظاهری و نزدیک شدن به تجربه‌ای درونی‌تر.

فیگورها در کنار یکدیگر حضور دارند، اما هرکدام تنهایی و استقلال خود را حفظ می‌کنند؛ حضوری مشترک که لزوماً به معنای ارتباط نیست.

سطوح رنگی تخت، فضاهای ساده و خطوط محدود، واقعیت بیرونی را تغییر می‌دهند تا چیزی از واقعیت درونی آشکار شود.

وقتی چهره‌ای برای خطاب کردن وجود ندارد، چه چیزی از انسان باقی می‌ماند؟

کیوریتور: سینا فرجی