در این جهان، طبیعت نه پس‌زمینه‌ای برای حضور انسان، بلکه نیرویی زنده، آگاه و نگهدارنده است. انسان، در بهترین حالت، مهمانی موقت است؛ حضوری گذرا در چرخه‌ای که پیش از او آغاز شده و پس از او نیز ادامه خواهد یافت. موجودات این مجموعه را می‌توان نگهبانان این باغ دانست؛ شاهدان خاموشِ رشد، دگردیسی و تداوم حیات.

«در سکوت، باغی می‌روید» تأملی است بر نسبت انسان با جهانی که هرگز مالک آن نبوده است. این مجموعه مخاطب را به ورود به باغی دعوت می‌کند که تصاحب‌کردنی نیست، اما می‌توان در رشد آن سهیم شد. اگر در مواجهه با این آثار، تصویری، احساسی یا اندیشه‌ای در ذهن مخاطب جوانه بزند، باغ از مرزهای فضای نمایش فراتر می‌رود و در حافظه، خیال و تجربه‌ی مخاطبان به حیات خود ادامه می‌دهد.

باغ مالک ندارد؛
تنها از خلال مشارکت، مراقبت و بخشش به زندگی خود ادامه می‌دهد.